من

من در هوای تو/ تو در هوای دیگری. من با بهار تو/ تو با خزان دیگری. من برگریزان می شوم/ تو سبز باغ دیگری. من هم صدا با ساز تو/ تو کوک ساز دیگری. من نورِ دیده ام تویی/ تو نور چشم دیگری. آشفته ام از حال تو/ تو غرق آه دیگری. فانوس راهِ تو، منم/ تو گشته حولِ دیگری. من آمده از ذهن تو/ تو درشگفت دیگری. من دور و گم از دیگران/ تو مست بوی دیگری. من می دهم جانی به تو/ تو جان فشان دیگری. رویای من سرشارِ تو/ تو در خیال دیگری. هر آنچه خواسته ام تویی/ تو، خواسته های ديگرى. در من تو را دمیده اند/ در تو چرا آن دیگری؟ من...

گاهی وقت ها باید همه چی را صفر کرد. چشم هایت را، گویی هیچ ندیده ای. گوش هایت را، گویی هیچ نشنیده ای. دست هایت را، گویی هیچ لمس نکرده ای. پاهایت را، گویی هیچ نرفته ای. مغزت را، گویی هیچ ندانسته ای/ نفهمیده ای. ذهنت را، گویی خالی از خاطره ای/ فکری. روحت را/ قلبت را/ وجودت را، گویی خالی از حسی/ زخمی/ طعمی...گاهی وقت ها باید همه چی را صفر کرد. همچو نوزادی پا به دنیا گذاشته، غرق خون و کثیفی، بی دفاع، بی نام، بی آنکه هنوز کسی باشی، بگذاری یکی بی آنکه بدانی چرا، محکم بزند پشتت و تو زار زار گریه کنی... من...